کد خبر: 885

قبل از هر چیز باید به اطرافیان چنین افرادی تذکر داد که به فرد، فرصت صحبت کردن درباره رویداد تلخی را که با آن مواجه شده است، بدهند. ما باید شنونده صبوری برای شنیدن تجربه ناخوشایند او باشیم، آن قدری که مطمئن شود در غم و اضطراب او شریک هستیم.

پایگاه خبری‌وتحلیلی«صبح‌شد»: قبل از هر چیز باید به اطرافیان چنین افرادی تذکر داد که به فرد، فرصت صحبت کردن درباره رویداد تلخی را که با آن مواجه شده است، بدهند. ما باید شنونده صبوری برای شنیدن تجربه ناخوشایند او باشیم، آن قدری که مطمئن شود در غم و اضطراب او شریک هستیم.

۱- تاکید بر طبیعی سازی واکنش‌ها مهم ترین هدف است تا این گونه افراد بدانند که واکنش‌هایی مانند ترس، غم و دلتنگی،  گوشه گیری، کاهش تمرکز، خشم  و … پاسخ طبیعی به یک موقعیت غیرعادی است.

۲- باید به افراد درگیر حوادث طبیعی، نقش‌ها و فعالیت‌های کمک رسانی داده شود مثل رساندن بسته‌های کمکی به افراد با شرایط مشابه خودشان، کمک به تعمیرات و بازسازی به دیگر افراد حادثه دیده و … . باید توجه داشت که افراد بومی هر منطقه در ارائه این خدمات به آسیب دیدگان موفق‌تر خواهند بود و از این رو توانمند سازی جامعه درگیر می‌تواند در همیاری گروهی و ارائه موثرتر خدمات مفید باشد.

۳- از گفتن جملاتی مانند «با گذر زمان همه چیز فراموش می شود»، «ممکن بود از این بدتر باشد»، «خوش شانس بودی که زنده ماندی» و… خودداری کنید. بیایید برای کم اهمیت جلوه دادن تجربیات تلخ آن ها تلاش نکنیم.

۴- بردباری، تحمل و صبوری در برابر بعضی از رفتارهای این افراد که بی شک ناخودآگاهانه است، بهترین حمایت برای آن‌ها در این روزهاست. اگرچه این زخم سال‌ها در وجود بازماندگان خواهد ماند و آزارشان خواهد داد اما رفتارهای درست ما می تواند التیامی بر روان صدمه دیده آن‌ها باشد.

منبع:  rcpsych، .brainfacts | ترجمه از فاطمه قاسمی

انتهای پیام/

برچسب ها